Kategori: Edebiyat (Page 1 of 2)

Bir Haykırış: Mavi Kelebekler

Bir rivayete göre kendisine şanlı fetih nasip olacak Fatih Sultan Mehmet Bosna seferindedir. Yıl 1463. Başarıları dünyaya nam salacak olan padişah Bosna’yı Osmanlı topraklarına katmakta azimlidir. Gelin görün ki şehir tüm kuşatmalara rağmen teslim olmamakta ısrarlıdır. Gece olur, her şey karanlığa teslim olmuştur. Padişah çadırında istirahate çekilir. Uykuya dalar, rüya görür. Rüyasında ümmetin güzel sevgilisi Hz. Peygamber’i (s. a. v.), ikinin ikincisi Hz. Ebu Bekir’i, Zin-nureyn sıfatlı Hz. Osman’ı ve Allah’ın Kılıcı Hz. Ali’yi görmüştür. Tan yeri ağarınca hocasının yanına gider. Hocası rüyasını şöyle yorumlamıştır: Hz. Peygamber’i(s. a. v) görmen Bosna’da her daim Müslümanlığın var olacağına işarettir. Hz. Ebu Bekir’i görmen Bosna’da her daim sadakatli insanların var olacağına işarettir. Hz. Osman efendimiz ilme işarettir. Bosna‘da her daim alim insanların yetişeceğini gösterir. Hz. Ali cengaverliği temsil eder. Bosna’da savaşçı insanlar yetişecek ve bu topraklarda savaş her daim var olacaktır. Dört halifeden üçünü görüp Hz. Ömer’i görmemen ise bu topraklarda adaletin sağlanmayacağına işarettir. Bu rivayeti bütün benliğimle reddedebilmek isterdim. Bosna’da adaletin var olduğunu savunmak en büyük arzumdu.

Bosna, nehirlerin çevresini kuşattığı şehir.  Bir zamanlar her dinden halkın huzurla yaşadığı yer. Avrupa’nın Kudüs’ ü. Elbette Hz. Ömer’siz bir Kudüs eksikti. Adalet binlerce masumun katledildiği nehirlerde boğulup gitmişti. Adaleti tekrar diriltme görevi Aliya’ya düşmüştü. ”Sırplar bize ne yaptıysa onlara aynısını yapalım.” diyen askerine “Sırplar bizim öğretmenimiz değil.” diyecekti. Biliyordu ki tek ve mutlak öğretmen el-Alim olan Allah’tı. ”Savaşta bile olsak inançlı birer Müslüman olarak Kitap ne emrediyorsa ona göre davranmak zorundaydık, öyle de davrandık.” diyen birine nasip olacaktı elbette Müslüman halka önderlik etmek. Güçlüyken de güçsüzken de düşmanın yaptığı yanlışları ilke edinmemekti zafer. Aliya halkına “Unutmayın!” dedi “Unutulan soykırım tekrarlanır.” Beyaz “Hafıza“ çiçekleri katliamın unutulmaması içindi. Mavi kelebekler ise katliamı Batı’nın sağır kulaklarına haykırmak için. Üstü toprakla örtülmeye çalışılan toplu mezarları bir bir belirledi mavi kelebekler. Onlar yeryüzünde çoğu insanın yapamadığını yapmıştı. Yapılan zulmü gözler önüne sermişti. Zulmü engellemek ellerinden gelmemişti fakat kulakları sağır eden bir sessizliğe de kapılmamışlardı. Mavi kelebekler gibi olmalıydı insan, başka türlüsüne insan demeye dilim varmıyordu. Zulme karşı sessiz kalınmamalıydı. “Haksızlığa karşı susan dilsiz şeytandır.” demişti Hz. Ali. Bu yüzyılın insanı lal olmuştu. Zulüm dört bir yanda baş gösteriyordu. Kudüs, Suriye, Doğu Türkistan…Buralar mavi kelebeklerin istilasına uğramalıydı. Tek tek tüm kulaklara insanlığın selasını vermeliydi, ”İnsanlık öldü!” diye. Sahi mavi kelebekler neredeydi, neden yoktular savaşın kol gezdiği coğrafyalarda? Ya tek başlarına haksızlığa karşı durmaktan yorulmuş olmalıydılar ya da insanlığın haksızlıkları görmesini bekleyip belireceklerdi. Haksızlıklara göğüs gerenlerin yorulup, pes ettiği olmamıştı. Anlaşılan insanların haksızlıkları görüp ses çıkarmasını bekliyorlardı. Umarım sonsuza kadar beklemek zorunda kalmazlardı.

ESRA HALICI – RTEÜ SİHAT

İçimizdeki Yahudiyi Öldürmek

   Aslında nicedir mazlum coğrafyalarla ilgili bir yazı serisine başlamaya niyetim vardı. Ama bir türlü hangi coğrafyadan başlamam gerektiğine karar veremiyordum. Nasipte Filistin ile başlangıç yapmak varmış.

   Malum geçtiğimiz ay Ramazan ayıydı ve her sene özellikle bu ayda İsrail’in zulmü artar Müslümanların Mescid-i Aksaya girmeleri yasaklanır, hakları gasp edilir hatta daha da ileri gidilip masum sivil halka ateş açılır. Bunlarla ilgili haberleri izleriz, kınarız, lanetleriz ve daha sonra hiçbir şey yokmuş gibi hayatımıza geri döneriz. Çoğumuz doğal olarak şunu der “Ne yapabiliriz ki, biz öğrenciyiz gücümüz neye yeter?’’ Doğru ama belli ki kınamak ya da boykot etmek yetmiyor. Kendimi bildim bileli çevremde İsrail kınanıyor, malları boykot ediliyor, herkes kendi çapında bir şeyler yapmaya çalışıyor. Yanlış anlaşılmasın elbette bu da bir mesajdır, başkaldırıdır ve çok kıymetlidir. Ama sanki biz meseleye çok basit yaklaşıyoruz. Yok saymak, silip atmak, harcamak çok kolay. Mühim olan gerçeklerden kaçarak değil, dimdik durarak kazanabilmek bence. Mesela hepimiz için en doğru örnek olan Peygamber efendimizin Medine pazarını elinde tutan Yahudilere karşı tavrı boykot olmamış. Müslümanlara da kendi pazarlarını kurmayı emretmiş yani alternatif üretmiş. Bu örnekten hareketle biz de kendi seçeneklerimizi üretebilmeli, karşı duracaksak böyle durmalıyız diye düşünüyorum. Hadi her şeyi bir kenara bırakalım, gücümüz ekonomiyi, düzenin çarklarını değiştirmeye yetmiyor diyelim o halde kendimizden başlayalım biz de. İçimizdeki yahudiyi öldürelim mesela. Hadi dönüp kendimize bakalım. Yahudiler gibi mala, mülke, dünya hayatına düşkün müyüz? Ya da gerçekten liyakatli miyiz, hak edene hak ettiğini veriyor muyuz, yoksa kendi çıkarlarımız için başkasının hakkını gasp ediyor muyuz? Toprak için zulmeden İsrail’i kınarken, en basit makam mevki için bile bir başkasına zulmediyor muyuz? “Küçücük çocuğa nasıl yapılır bu ya, vicdana merhamete sığar mı?” derken bize yapılan en ufak bir hataya ne kadar merhamet gösteriyoruz? Kulağa basit geliyor ama dönüp kendimize baktığımızda o eleştirdiğimiz yahudilere ne kadar benziyoruz hiç düşündük mü gerçekten?  Belki de bizim sınavımız da budur içimizdeki yahudiyi öldürmektir. Her gün okuduğumuz o fatihaların sonunda Yahudilerin yolundan gitmeyi istemediğimizi belirtiyorsak ona göre davranmalıyız. Hatta İsrail’in fikir babası Theodor Herzl Hatıralar adlı kitabında ilk İsrail bayrağını tasarladığında bayrağın üstünde 7 yıldız olması gerektiğini belirtmiş. Böylece Yahudiler bayraklarına her baktıklarında her gün en az 7 saat çalışmaları gerektiğini hatırlayacaklarmış. Allah aşkına kaçımız kınadığımız İsrail’in önüne geçebilmek için her gün hakkını vererek en az 7 saat çalışıyoruz? Kınamak öyle sadece dille olmaz duruşumuzla, çalışmalarımızla, yüreğimizle, davranışlarımızla da kınadıklarımızdan ayrılmalıyız diye düşünüyorum.

   Unutmayalım ki Allah zaten nurunu tamamlayacaktır bize düşen görevimizi hakkıyla yerine getirmek ve yolda olmak. En nihayetinde zafer Allah’ındır, biz seferden sorumluyuz.

    Son olarak insanın düşmanını iyi tanıması gerektiğini düşünerek bir kitap önerisinde bulunmak istiyorum. Theodor Herzl’in İsrail devletinin kuruluşundaki çabalarını, hatıralarını bizzat kendi ağzından anlattığı bir kitap: Siyonizm’in ve İsrail’in kurucusu Theodor Herzl Hatıralar ve Sultan Abdülhamid.

                                                                                                                                     Senanur ARGIN

Sıla

Sarıldı mor atkısına. Yüzüne değen ve gözünü açamadığı her damlada daha çok sokuldu. Gözlerini de yere indirdi her zamanki gibi. İşte şimdi dünyasında, daha korunaklıydı.Gökyüzü mavinin o en dingin tonundaydı ve kızılla boyanmıştı. Etraf içinin sesini daha iyi duyabilsin diye biraz gürültülüydü bugün.

Devamını Oku

Ruh ve Çamur

“Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen”

Zübde, öz demektir. Bir şeyin en kıymetli varlığı. Tek başına, geri kalan her şey hiç olsa da yeten, varlığın üzerindeki tüm perdeler kaldırıldığında ulaşılan. İnsan kâinatın özü kılındı, onun özü ise kurutulmuş çamur ve Allah’ın ruhundan esintiler. Beden ve ruhla bir bütün olarak yaratıldı insan. Âlemler dürüldüğünde, kalan işte bu gerçek olacak. Her beden bunun üzerinden sınanmak üzere ruhla dirildi. Âdem bir bütün halinde Dünya’nın, yani diğer âlemlerin oyuncağı olan bu maddi varlık âleminin en şereflisi oldu. Eğer beden ruhla değerli kılınmazsa sahibini aşağıların aşağısına koyar. Çünkü beden Dünya’ya aittir. Burada değerlidir ama imanımız o ki ahirette yaşayan ruhtur. Madde gelip geçici görülen bir rüyadır. Yerin birkaç metre altındaki karanlık bir mezarda aniden uyanılır bu rüyadan. İlkin can bulduğunuz toprak bile ruhsuz bedeni çürütmeyi kollar. İnsanı şerefli kılan, uğruna cennette köşkler kurduran şey özünü bilmektir.

Devamını Oku

Ye Kürküm Ye

Düşüncelerini toparlayamıyordu. Daha fazla duramadı ayakta ve sandalyeye yığıldı. Etrafına bakındı, pencereden süzülen ay ışığı odayı aydınlatıyordu. Oda küçüktü, köşede bir yer yatağı hemen yanında çürümüş tahta parçalarının zorla benzemeye çalıştığı dolap duruyordu. Odanın küçüklüğü şaşırttı onu tekrar, başka eşya olup olmadığına bakındı. Üzerine oturduğu sandalye tam pencerenin önündeydi. Tam karşısında ortasından aşağıya doğru bir yarık uzanan kapı vardı. Sonra gözleri yavaşça aşağı kaydı ve üzerinde dağılmış bir kâğıt yığını olan masayı gördü. Yüzünün yandığını fark etti o an. Panikle elini yüzüne götürdü. İlk çıktığında yüzünü yakan bir sıcaklığı olsa da çok geçmeden soğuyordu gözyaşları. Yüzünde donduğunu hayal etti buruk bir gülümsemeyle ve yatağa geçti.

Devamını Oku

Adım Atmadan Önce

“Dünyaya geldiğimiz günden daha anlamlıdır neden dünyaya geldiğimizi anladığımız gün.”

-Mecit Ömür Öztürk

Devamını Oku

Arayışın Patikası

Tedirginliğimi belli etmeyerek hızlıca kapıdan dışarı attım kendimi. Bir an önce bu baş döndürücü mekândan çıkabilmek için gözlerimle ayakkabılarımı aramaya başladım. Kendimi Üsküdar’ın o bol rüzgârlı ve bir o kadar göz kamaştırıcı sahiline bırakmak istiyordum sadece.

Devamını Oku

Üslubumuz Kadarız

Yeni birileriyle tanışmayı çok seviyorum. Tanıştığım her insanda kendimi keşfediyor gibi hissediyorum çünkü. Bu biraz da karşılaştığım tavra göre nasıl biri olmak istediğimi veya istemediğimi anlama yolculuğum galiba benim. Şu sıralar “… biri olmak istemiyorum “ listeme yeni bir madde ekledim: Üslubu kötü biri olmak istemiyorum. Bulunduğumuz yeri güzelleştirme çabası içinde olmamız gerektiğine inanıyorum. Fark ettim ki bir yeri güzel yapan şey, karşılaştığımız insanların bize karşı olan üslubuymuş. Hayata biraz daha karışmaya başladığımı hissettiğim şu dönemde, daha iyi anlıyorum; insanın halini, neşesini, şevkini çok etkileyen bir kavrammış üslup. Bu farkındalıktan sonra üslubun sosyal hayatımızdaki yeri üzerine düşünmeye başladım, bu kavramı anlamaya çalıştım.

Devamını Oku

Öz ve Gür

Biz kimseye bağlı olmayan, özgürce kararlar alan bir topluluğuz. Bizi, yine biz yönetiyor diyoruz. Hâlbuki hayatımızda verdiğimiz her kararın arkasında bir şeylere bağlıyız. Çünkü bir karar verirken sadece o anki olayı değerlendirip karar vermiyoruz. Geçmişimizden gelen birikimler ile değerlendirip karar veriyoruz. Bu birikimler sadece bizim birikimlerimiz değil, yaşadığımız bölgenin, ait olduğumuz medeniyetin ve dünya görüşünün birikimleri. Yani bize karar verdiren akıl, yıllardır süre gelen birikim sonucu oluşan bir akıl. Kimilerimizin bu karar verme aşamasında farklı yollar seçmiş olmasının nedeni ise değişen birikim detayları. Peki, biz aldığımız birçok karar da bile özgür değilsek, geçmişimizden gelen bir yerlerdeki kırıntılardan etkilenip ve bunun sonucunda bir birikim aklı ile karar veriyor isek, hiçbir zaman özgürce kararlar veremeyecek miyiz?

Devamını Oku

İnsanlığın Ahengi: Öz

Öz, tıpkı görme engelli birinin kendi karanlığında dokunarak hissetmeye çalışması gibi yıllardır insanoğlunun anlamaya çalıştığı ama bir türlü anlayamadığı o büyük cevher.

Devamını Oku
« Older posts